Van een bang vogeltje naar een leeuw

Even stilstaan. Stilstaan bij een bijzonder mooi inzicht en ontwikkeling die ik gaande weg maar weer als normaal heb aangenomen, maar eigenlijk helemaal niet zo normaal is als je weet waar ik vandaan kom.

In mijn tiener en tot bijna einde twintiger jaren was ik een bang vogeltje. En niet een beetje, maar echt een bang vogeltje. Ik durfde mensen niet altijd aan te kijken. Spreken in een groep mensen? ‘laat maar’. Iets presenteren voor een groep? No fucking way! Tijdens mijn HBO studie stond het zelfs in mijn beoordeling. ‘Je bent een bang vogeltje die heel veel in zich heeft, maar niet durft te vliegen’. Tijdens mijn NLP Practitioner kon ik soms mijn tranen niet inhouden als ik wist dat ik voor de groep iets moest presenteren.

De mensen die mij pas een paar jaar kennen zullen denken; ja daag! En de mensen die mij alleen van toen kennen zullen zeggen; Who are you? (Really happened by the way)

Jarenlange pesterijen hebben er aan bijgedragen dat ik niet durfde te zijn wie ik werkelijk ben. Ik heb niet durven opkomen voor mezelf, terwijl ik er wel altijd voor andere was. Niet uitkomen voor mijn mening. Ik durfde mijn ideeën, inzichten en gaves niet te delen. Aan de andere kant kreeg ik ook positieve dingen terug van de mensen die wel tijd staken om mij te leren kennen. ‘Jij kan alles’ ‘Jij bent zo bijzonder’. Het stond zo haaks op elkaar. Ik wist totaal niet wat ik er mee moest. Een was een beetje het ‘you love me or you hate me’ verhaal. Tussenin leek er niet te zijn. 

Manmanman wat deed dat veel met mij. Wat kon ik mezelf druk maken over wat mensen zeiden of vonden. Lamgeslagen kon ik er mij door voelen. Mijn hoofd maakte overuren die alleen maar leiden naar een slecht gevoel over mezelf.

De studies die ik heb gedaan en ook absoluut de mensen die ik tegen ben gekomen in mijn leven hebben mij lessen geleerd. Beetje cliché, maar waar. Er zijn zoveel mensen die mij bewust en onbewust hebben geholpen om steeds weer een stukje van mezelf te vinden. Of dat nou op een fijne of harde manier was, het heeft allemaal bijgedragen aan mijn proces tot wie ik nu ben. 

Nu durf ik mezelf te zijn. En als ik merk dat ik op plekken mezelf niet kan zijn, dan stel ik mezelf de vraag waarom ik het gevoel heb dat dat niet kan. Is het iets van mij of van een ander. Vaak kies ik er dan gewoonweg voor om daar niet meer te zijn. In ieder geval niet te lang of te vaak. Vanuit zelfrespect en zelfbehoud ben ik van mening dat je die keuze mag en misschien wel MOET maken. Ik kies, niet de ander. 

Die leeuw in mij, die is er. En ook die heb ik moeten leren accepteren. Want die kan heftig zijn. Die weet wat ze wil. Die de dingen die je niet wilt horen wel zegt. Die woorden geeft aan het onbesproken. Die is vriendelijk (lees; eerlijk en direct). Met altijd nog wel de intentie het beste te doen, voor de ander, mezelf en het grotere geheel.

Dat direct zijn, wil nog wel eens voor bijzondere momenten zorgen. Tegelijkertijd wordt ik daar ook voor betaald of ingeschakeld. Direct zijn is niet grof zijn of lomp doen. Het gaat om brutaal eerlijk zijn naar jezelf en naar anderen. Gaan voor zuivere keuzes en communicatie om je eigen pad te bewandelen en alle bullshit buiten te houden. Ook wanneer het moeilijkheden met zich mee brengt. ‘Gewoon’ gaan voor waar JIJ voor staat. Kortom; niet zomaar de kaas van je boterham laten eten. 

Gister kreeg ik een aanmelding. Van een persoon die zei; ‘Ik ben getriggert door het zelfvertrouwen wat je uitstraalt’. Ik hoorde haar en paar seconden later kwam die pas echt binnen… Wauw. Hoe dan!? Dit is een derde persoon in korte tijd die mij deze boodschap komt brengen. Een vrouw die maximaal voor zichzelf wil kiezen. Een vrouw die weet dat het nodig is om stappen te zetten. Gewoon omdat er meer in haar zit dan ze laat zien. Ze voelt dat ze dat wil, maar niet weet hoe. Intuïtief weten we het;

We zijn een match.

Hoe ik dit interpreteer; Dit soort aanmeldingen zijn een compliment voor de groei die ik zelf door heb gemaakt. Het wordt gezien. Ik mag het zien. En hoe mooi is het dat ik daar nu andere er mee mag helpen. 

Foto uit 2018. Het evenement Communicatie met een knipoog ,waar ik samen met Raymond van de Klundert (Kluun) & Andy Marcelissen op het podium sprak over non verbale communicatie.