Een burn-out. Voor even of voor je hele leven?

De keuzes die je voor een burn-out hebt gemaakt zijn vaak anders dan de keuze die je er na maakt. Zelf heb ik twee keer tegen een burn-out aan gezeten. Met keuzes maken, besluiten nemen en hulp van andere heb ik de echte langdurige mental breakdown weten te voorkomen.

Naar mijn mening gaat een burn-out niet over de hoeveelheid uren aan werk. Vanaf mijn 10e heb ik al baantjes en vanaf mijn HBO werkte ik altijd al 20 uur naast mijn fulltime studie. Daarna heb ik eigenlijk nooit echt heel veel minder gewerkt, op de periode rond mijn bevallen na.

Ik heb me altijd fijn gevoeld bij werken. Nu nog. Voor mijn onderneming heb ik meer dan genoeg energie om veel uren te maken als ik daar zin in heb. De periodes waarin ik tegen de burn-out aan liep was eerder veroorzaakt door hoe ik met dingen omging en over dingen dacht. Ik deed ze omdat ze mij opgedragen werden terwijl het haaks stond ten opzichte van mijn normen en waarden. Ik kwam niet voor mezelf op. Ik wilde ergens bij horen. Ik voelde me niet gezien en gehoord. Ik liet me niet helpen. Talenten die geen ruimte kregen, maar er wel inzaten. Ik trok me veel te veel aan van anderen. Dat soort dingen hebben zeker weten meer geleid tot en burn-out dan de uren zelf.

Wat ik in mijn omgeving en bij mijn klanten zie is dat een burn-out, hoe lang die ook geleden is, nog steeds enorme invloed kan hebben op hoe iemand nu met zijn bedrijf, baan of leven omgaat.

Er zijn mensen die bij alle keuzes die zij moeten maken, afwegen of het ze niet opnieuw in een burn-out zal gaan brengen. Als dat het geval is, laten we dan eerlijk zijn en de vraag stellen: Ben je dan wel helemaal hersteld?

Het is vaak angst waar mensen dan op gaan varen omdat ze NOOIT meer terug willen naar die situatie. NOOIT meer in een burn-out. Begrijpelijk! Maar het helpt je vaak de verkeerde kant op als dat je drive is. Je laat hierdoor enorme kansen liggen.

Daar zijn andere manieren voor! Eeuwig zonde om er niks mee te doen omdat je bang bent er weer in te raken. Alles valt en staat met keuzes en besluiten. Allereerst is het dus de kunst om te vragen of je werkelijk hersteld bent. Als dat niet zo is, pak het aan!

Zelf heb ik die angst niet meer omdat ik vroegtijdig de signalen van mijn lijf ken, als iets niet klopt of wanneer ik de verkeerde kant op ga. Ik maak keuzes en schakel. Als het mij niet lukt maar wel wil, dan delegeer ik. Het is een kwestie van jezelf goed leren kennen en daar optimaal voor te zorgen. Of anderen daar nou blij mee zijn of niet.

Makkelijk proces? Helemaal niet. Ik heb daar jaren over gedaan, maar ik ben begonnen en ben er nu wel.

Nu ben ik weer vrij.

Nu ligt de wereld weer open.

Nu jij nog!